Ik heb in meer dan 50 jaar fotografie al veel bijzondere momenten vast gelegd maar wat bij mij toch wel de grootste impact had was de uitvaart van Hebe.
Heel Nederland leefde mee tijdens de plotselinge vermissing van Hebe en haar verzorgster Sanne. De gehele Nederlandse pers besteedde alle zendtijd en alle krantenkoppen aan de vermissing en uiteindelijk de begrafenis.
Daar liep ik voor die grote kerk in Vught met op een grote afstand, achter de hekken, de verzamelde pers met lange lenzen om de tranen te vangen. Zo voelde ik het. Ik voelde ook de enorme druk om daar als enige fotograaf de hele dienst en begrafenis in beeld te brengen.
Ik ken Willemijn, de moeder van Hebe uit het theater. Het Koningstheater inDen Bosch was haar thuishaven en ook mijn plek om de eerste schreden van de artiesten vast te leggen. De foto’s die ik toen van Willemijn maakte gingen landelijk de theaterbrochures in. Later kwam er een tour langs de theaters met het repertoire van Bram Vermeulen.
Het mens zingt zo mooi….
Nu was het even alsof het een groot ’theater’ was. Rijen stoelen, bevriende artiesten, microfoons, videoprojectie, balonnen en knuffels. Heel veel knuffels…… Verdriet. Heel veel verdriet maar tegelijk ook zo mooi om zoiets met elkaar te beleven. Dit laatste moment met Hebe als middelpunt waarover gezongen en gesproken werd. Ik deed mijn werk zoals ik het ook in het theater doe. Alles zoveel mogelijk onopvallend in beeld brengen dus van links naar rechts en van boven naar beneden in die grote kerk. Dat ging daar goed en ik begreep later dat anderen dit ook zo ervaren hebben. Tenminste als ze me zagen want de betraande blikken waren vooral gericht op de knuffels en balonnen rond Hebe.
Nu, bijna 4 jaar later wordt er weer gezongen. Willemijn heeft een manier gevonden om haar verdriet een plek te geven: door erover te zingen. Ze schreef een jaar lang elke dag een lied.
‘Ik ben gaan schrijven. Woorden werden een lied, twee liederen, drie, vier, vijf en zo door. Een jaar lang, elke dag. Want ik had zoveel wat ik wilde delen’, schrijft ze op sociale media. ‘Over mijn tranen en over gemis, en over per ongeluk ineens zomaar een beetje doorgeleefd hebben.’
Willemijn: ‘Heel Nederland leefde mee en dat hebben we gevoeld. Troostend was het. Nu heb ik mijn liedjes te delen met iedereen die ook iemand mist, elke dag. Voor ouders die ook lege armen hebben, voor iemand met een gat in zijn hart en voor jou.’
Samen met de Vlaamse cabaretier Raf Walschaerts (deel van cabaretduo Kommil Foo), wil ze een album maken: ‘Een plaat als levend bewijs dat een einde nooit echt een einde is als het bezongen blijft’, schrijft Walschaerts in het bericht.
Het is de bedoeling dat het album met de beste muzikanten wordt gemaakt en in juli wordt opgenomen in de studio in Antwerpen. Met liedjes over dood, pijn en groot gemis, maar ook over het leven vieren, uitbundig zijn, wild en opwindend.
Eind dit jaar kan het album klaar zijn. Het komt uit op cd en vinyl. Voor Willemijn voelt de verzameling liedjes als een eerbetoon aan haar overleden dochter. Daarnaast hoopt ze met de liedjes troost te bieden aan iedereen die dat nodig heeft.
